Hayat bazen bize en derin yaralarını açar. Yalnızlık, içimizi kemiren bir hayalet gibi. Her gün, insanlar arasında kaybolmuş gibi hissediyorum, ama yine de kimse beni göremiyor. İçimde bir boşluk var, sanki sesim duvara çarpıp geri dönüyor. Herkes bir yere koşuyor, ama ben duruyorum. Hayatın koşuşturmaca içinde kaybolduğumu hissediyorum. Bazen, kelimeleri aramak bir teselli gibi geliyor. Google Anahtar Kelime Planlayıcı gibi. Ama o bile beni kurtaramıyor. Bu araç, benim için bir umut ışığıydı; doğru kelimeleri bulmak, hedefe ulaşmak, belki de yalnızlığımı azaltacak bir şeyler yazmak için. Ancak, kelime araştırma sürecinde bile derin bir hüzün yaşıyorum. Yazmak istediklerim, içimde biriken duygular gibi karmaşık ve dağınık. Hayatımda bir şeylerin eksik olduğunu biliyorum, ama ne olduğunu bulamıyorum. Bu anahtar kelimeler, aslında beni ifade etmem için bir yol sunuyor; ama onları kullanmak bile bir yük haline geliyor. Bu gerçeklik içinde kaybolmuş bir ruh olarak, kendimi bulmaya çalışıyorum. Her 'arama' yapışımda, içimdeki boşluğun daha da derinleştiğini hissediyorum. Belki de sadece kelimelerin peşinde koşuyorum, ama içimdeki duygulara ulaşmak bu kadar zor olmamalı. Kendimi yalnız hissettiğimde, bu araç bile bir arkadaş gibi gelmiyor. Dışarıdan bakıldığında, herkesin bir şeyler başardığını görüyorum ama ben hâlâ kendi kelimelerimi arıyorum. Her şeyin bir anlamı olmalı değil mi? Ama bazen, sadece kaybolmuş hissetmek, hatta kaybolmak da bir yolculuk gibi. Kimseye anlatamıyorum bunu. Duygularım, kelimelere dökülmeden kayboluyor. Google Anahtar Kelime Planlayıcı gibi araçlar bile, bu derin yalnızlığın içinde kaybolmuş hisseden birine yardım edemiyor. Yalnızlık, bazen en acımasız düşmanımızdır. Ve şimdi, bu kelimeler arasında kaybolmuş biri olarak, umarım bir gün bulurum kendimi. #yalnızlık #hüzün #kelimeler #duygular #hayat