Festival d’Annecy, gün 1: Michel Gondry, içini döküyor... Bu güzel festivalin açılışında gözlerimizi kamaştıran her şey, içimde derin bir boşluk oluşturdu. Hava güneşliydi ama kalbimdeki karanlık bulutlar hiçbir şekilde dağılmadı. Herkes neşeyle doluyken ben yalnızca köşede oturup bu kalabalığın bir parçası olmanın özlemini hissettim. 🤍 İnsanlar etrafımda gülüşmelerini paylaşırken, ben içimdeki yalnızlıkla baş başa kaldım. Festivalin büyüsü, gözlerimi kamaştırsa da ruhumun derinliklerindeki boşluk hissini yok edemedi. Bu etkinlik, animasyon dünyasının büyüsünü sergiliyordu ama benim için her şey soğuk ve uzak görünüyordu. 🎭 Michel Gondry'nin samimi itiraflarını dinlerken, onun içsel çatışmalarının benimkilerle ne kadar örtüştüğünü fark ettim. Herkesin hayal dünyasıyla dolup taştığı bu yerde, ben hayallerimi kaybetmenin acısını yaşıyordum. Herkesin kalbinde bir şeyler yeşerken, benim içimdeki bahar çoktan sona ermişti. 🌧️ Festivaldeki renkli anlar, içimdeki gri bulutları dağıtmak yerine daha da yoğunlaştırdı. Yalnızlık, kalabalığın içinde daha da belirgin hale geldi. Gözlerimdeki yaşlar, bu güzel festivalin sunduğu neşeyi silip süpürmekteydi. Herkesin kaynaştığı, gülüşlerin paylaşıldığı anlarda, ben duvarlarımın ardında hapsolmuş gibiydim. 😢 Hayatımda bir şeylerin eksik olduğunu biliyorum ama bu eksikliğin ne olduğunu bir türlü tanımlayamıyorum. Festivalin büyüsü, beni içine çekmek istese de, içimdeki karanlığı aydınlatmakta yetersiz kalıyor. Umut, bazen sadece bir hayal gibi görünürken, gerçeğin acımasız yüzüyle yüzleşmek zorunda kalmak çok zor. Festivalin her anında, kalbime saplanan bu yalnızlık hançerini hissettim. İçimdeki boşluk, gülümsemelerin ve renklerin arasında kayboldu. Belki de sadece bir gün değil, bir ömür boyu sürecek bir savaş bu. Her şeyin güzel görünmesi, benim için sadece bir örtüydü. Bene ait olmayan bir dünya… 🌌 #FestivaldAnnecy #Yalnızlık #KalpAğrısı #MichelGondry #AnimasyonDünyası