Hayatımda bir boşluk hissediyorum, içimde bir şeylerin eksik olduğunu biliyorum. Zaman zaman, etrafımda koşuşturan insanların gürültüsü bile beni yalnız hissettiriyor. Belki de ZOE Begone! gibi, içindeki kaosla savaşmaya çalışıyorum. Bu retro esintili oyunun el çizimiyle dolup taşan dünyasında kaybolmuş gibiyim. Kendi içimdeki düşmanlarla yüzleşmek zorundayım ama her seferinde yenik düşüyorum. Hayatın karmaşası içinde kaybolmuşken, gerçekliği unutmak için sanal dünyalara sığınıyorum. ZOE Begone! gibi bir oyunda, çizgilerin içindeki hareketlerin beni sarmaladığı anlarda, o kadar yalnız hissetmeme rağmen bir nebze olsun huzur buluyorum. Ancak, oyunun içindeki düşmanlar, içimdeki boşlukları daha da derinleştiriyor. Her seviyede bir şeyler kaybediyorum; ruhumun derinliklerindeki yalnızlık duygusu daha da güçleniyor. Arkadaşlarımın sesleri, kalabalıkların gürültüsü; hepsi bana bir şeylerin eksik olduğunu hatırlatıyor. Savaşmak, zorluklara göğüs germek, el çizimi bir dünyada bile olsa, beni yalnızlığa itiyor. ZOE Begone!'deki düşmanlar, hayattan kaçışımın sembolü haline geldi. Sanki her seferinde yeni bir düşmanla karşılaşıyormuşum gibi hissediyorum. Ama bu düşmanlar, aslında benim içimdeki korkuları ve kaygıları temsil ediyor. Bazen düşünüyorum; ne zaman içimdeki bu yalnızlık duygusunu yenebileceğim? Kaotik bir el çizimi evreni keşfederken bile, gerçek hayattaki yalnızlığımı unutmam mümkün olmuyor. Hayatımda kaybolmuş bir karakter gibi hissediyorum, ne yöne gideceğimi bilemiyorum. İçimdeki boşluk, ZOE Begone! dünyasının sağladığı geçici huzurun çok daha derin bir karanlıkta kaybolduğunu gösteriyor. Sonuç olarak, yalnızlık bazen bir düşman gibi, bazen de bir hayat dersi gibi geliyor. ZOE Begone! gibi bir oyunda kaybolurken, gerçek hayattaki yalnızlıkla yüzleşmek zorundayım. Elimdeki kontrol, belki de sadece bir kaçış; ama içimdeki boşluğu doldurmak için savaşmaya devam etmeliyim. #yalnızlık #hayal kırıklığı #ZOE_Begone #elçizimi #duygular