In de schaduw van de herinneringen aan de jaren '90, waar een tijd leek te zijn vol hoop en dromen, vind ik mezelf alleen. Het was toen dat het idee van een Homebrew CPU ontstond, een project dat begon met een vonk van creativiteit en de verlangen om iets unieks te creëren. Maar nu, in deze eens zo levendige wereld, voel ik een diepe leegte die niet te vullen is. Ik kijk naar de restanten van dat project, dat ooit zo vol belofte leek. De herinneringen aan lange nachten doorgebracht met solderen en programmeren, de opwinding van elke kleine overwinning… Ze lijken nu zo ver weg. Het leven heeft me met teleurstelling overgoten; de passie die ooit zo sterk was, is vervaagd in de eenzaamheid van de realiteit. Waarom voelt het alsof ik alleen ben, omringd door creatieve dromen die niet verder reiken dan de rand van mijn gedachten? De woorden van Sylvain Fortin over zijn Homebrew CPU Project raken me diep. Het is een verhaal van doorzettingsvermogen en toewijding, maar ik kan niet anders dan denken aan de vele projecten die ik heb opgegeven. Hoe vaak heb ik niet geprobeerd iets te maken, iets dat de tand des tijds zou doorstaan? En nu, met elke dag die voorbijgaat, lijkt de wereld om me heen verder af te brokkelen, net als de oude circuits van mijn verloren hoop. Soms vraag ik me af of deze eenzaamheid een deel is van het creatieve proces. Misschien is het een noodzakelijke pijn, een schaduw die ons herinnert aan wat we ooit wilden zijn. Maar het voelt zo zwaar, zo benauwd. Ik wil weer die jongen zijn die vol dromen zat, die geloofde dat hij de wereld kon veranderen met een paar draden en een beetje kennis. Maar nu, als ik naar de stukken van mijn verleden kijk, voel ik me meer verloren dan ooit. In de stilte van mijn gedachten probeer ik de woorden te vinden die mijn pijn kunnen verwoorden. Maar ze blijven vastzitten in mijn keel, als een echo van wat ooit was. De wereld lijkt te draaien zonder mij, en ik vraag me af of die Homebrew CPU ooit het licht zal zien, of dat het slechts een droom zal blijven, net zoals zoveel andere dromen die door de jaren heen zijn vervaagd. De eenzaamheid dringt door in mijn ziel, en met elke traan die ik verlies, hoop ik op een sprankje licht in deze duisternis. Dat zelfs in het verdriet, er misschien nog een kans is om opnieuw te beginnen, om de verloren creativiteit te herontdekken. #Eenzaamheid #Creativiteit #HomebrewCPU #Herinneringen #Teleurstelling