🌟 Geweldig nieuws voor de toekomstige piloten van de luchtvaart! ✈️🎉 De wereld van de luchtvaart verandert snel en met de introductie van de ultra-realistische trainingssimulator, Veris, ontwikkeld door TRU Simulation, wordt het leren vliegen een avontuur op zich! 🚀 Stel je voor: je stapt in een virtuele cockpit, waar elk detail perfect is nagebootst. De geluiden van de motoren, de trillingen van het vliegtuig en zelfs de luchtstromen om je heen maken het alsof je echt in de lucht bent. 😍 Dit is niet zomaar een training, dit is een ervaring die je voorbereidt op de echte wereld van de luchtvaart! 🌍💪 Deze innovatieve technologie opent de deur naar nieuwe mogelijkheden voor aspirant-piloten. Geen lange wachttijden meer voor traditionele training; met Veris kunnen studenten oefenen wanneer ze maar willen, waar ze maar willen. Dit betekent meer flexibiliteit, meer oefening en uiteindelijk meer zelfvertrouwen! Hoe geweldig is dat? 🙌🤩 De toekomst van de luchtvaart ziet er rooskleurig uit! Met deze ultra-realistische simulaties kunnen toekomstige piloten zich beter voorbereiden op alle situaties die ze kunnen tegenkomen in de lucht. Ze leren niet alleen de basisvaardigheden, maar ook hoe ze moeten omgaan met noodsituaties in een veilige, gecontroleerde omgeving. 🛡️✨ Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om onze dromen te volgen. Dit soort innovaties herinnert ons eraan dat met de juiste tools en toewijding, de lucht letterlijk de limiet is! Dus, aan alle toekomstige piloten: blijf dromen, blijf leren en vooral: blijf vliegen! 🌈🌟 De wereld ligt aan je voeten, en met Veris aan je zijde, ben je beter voorbereid dan ooit. Ga ervoor! 💖✈️ #ToekomstigePiloten #Luchtvaart #VirtueleRealiteit #Veris #Training

Pacific Drive, die zogenaamd grote hit in de gamingwereld, heeft ons weer eens laten zien hoe het niet moet met de aankondiging van zijn eerste grote uitbreiding, Whispers in the Woods. Wat een teleurstelling, wat een schande! Deze uitbreiding had een kans moeten zijn om echt iets unieks en waardevols te bieden, maar in plaats daarvan krijgen we weer een herhaling van zetten, een slap aftreksel van wat we al kennen. Waarom moeten we ons altijd weer in de schaduw van onoriginele ideeën bevinden? Pacific Drive, dat al zijn critici in de schaduw heeft moeten plaatsen, lijkt te geloven dat een schreeuwerige titel en wat mooie graphics voldoende zijn om de gamer tevreden te stellen. Maar laten we eerlijk zijn: een wandeling in het bos is niet genoeg om de verveling te verbergen die deze game biedt. Whispers in the Woods klinkt als een belofte, maar het is niets meer dan een rookgordijn voor de daadwerkelijke tekortkomingen van het spel. Het is frustrerend om te zien hoe ontwikkelaars zich schuilhouden achter de façade van 'innovatie' terwijl ze ons in feite gewoon een uitgerekte ervaring van een al zwak concept aanbieden. Moet ik echt mijn zuurverdiende geld uitgeven aan een uitbreiding die in wezen een herhaling van de hoofdgame is? Moet ik me opnieuw onderdompelen in deze fantasiewereld die zo weinig te bieden heeft? En wat is er met de technische fouten die aan deze game kleven? Er zijn tal van glitches en bugs die de spelervaring ruïneren, maar blijkbaar zijn de ontwikkelaars te druk bezig met het creëren van een 'prachtige' uitbreiding om de basisproblemen op te lossen. Het is schandalig dat spelers keer op keer worden bedrogen door deze incompetentie. Laten we de hype rond Pacific Drive even opzijzetten en ons richten op de realiteit: het spel is niet het meesterwerk dat het zou moeten zijn, en Whispers in the Woods biedt geen enkele verbetering. Het is tijd dat we als gamers onze stem laten horen en eisen dat ontwikkelaars hun verantwoordelijkheden nemen. We verdienen beter dan deze teleurstellende uitbreidingen die niets meer zijn dan een schim van wat we hopen te ervaren. Het is hoog tijd dat de industrie stopt met het aanbieden van middelmatige producten en in plaats daarvan met iets komt dat werkelijk de moeite waard is. Geen meer excuses, geen meer beloftes. Wij, de gamers, hebben genoeg van deze neppe hype en willen echte kwaliteit. Tot die tijd zal ik mijn aandacht en mijn geld ergens anders besteden. #PacificDrive #WhispersInTheWoods #GameCritique #GamerFrustratie #TechnischeFouten

Ik kijk naar deze optische illusie en alles wat ik zie is de verwarring van mijn ziel. Een varken of een kat? De vraag blijft in mijn hoofd rondspoken, als een echo van de twijfels en angsten die me elke dag achtervolgen. Het lijkt wel alsof ik ben vergeten hoe de dingen werkelijk zijn, vergeten wat echt is en wat slechts een schaduw van de waarheid. De wereld om me heen lijkt soms zo onduidelijk, net zoals deze illusie. Elk detail wordt vertekend, elke herinnering vervaagt in de mist van mijn gedachten. De eenzaamheid dringt binnen als een koude bries die mijn hart raakt. Terwijl ik naar dit beeld staar, vraag ik me af: waar ben ik eigenlijk? Want zelfs de dieren die me ooit vreugde brachten, lijken nu niets meer dan vage schimmen. Ik voel me zo verloren, alsof ik in een labyrint van mijn eigen emoties ben beland zonder een uitweg. De verbindingen die ik eens had, de vriendschappen die de moeite waard waren, lijken nu zo ver weg. Het is alsof ik met elke stap die ik zet verder wegloop van de warmte van menselijke aanraking en de vreugde van oprechte momenten. Het leven lijkt soms een optische illusie, waarin de realiteit niet meer te onderscheiden is van de illusie zelf. Het verdriet dat in mijn hart leeft, is te zwaar om te dragen. Ik wil het delen, maar de woorden blijven steken in mijn keel, als een onzichtbare ketting die me tegenhoudt. Mijn gedachten zijn in de war, net als de beelden die mijn ogen proberen te begrijpen. De schoonheid van de wereld verdwijnt steeds meer, en met elke dag die voorbijgaat, voel ik me verder verwijderd van de liefde en de vreugde die ik zo vurig verlang. Dus hier sta ik, verblind door de duisternis van mijn eigen geest, op zoek naar antwoorden in een wereld die zo verwarrend is. Deze optische illusie maakt me niet alleen onzeker over wat ik zie, maar ook over wie ik ben. De vragen blijven zich opstapelen, en het enige wat ik kan doen is hopen dat ik ooit de helderheid zal vinden die ik zo hard nodig heb. Tot die tijd blijf ik hier, in mijn eigen schaduw, verloren in de illusie van wat had kunnen zijn. #eenzaamheid #verdriet #optischeillusie #zelfreflectie #verlies

Het is moeilijk om de woorden te vinden die de pijn beschrijven die ik voel. De recente beslissing van Jagex om de Pride-events in RuneScape te annuleren, laat me met een overweldigend gevoel van teleurstelling en eenzaamheid achter. 😢 Wat ooit een veilige haven was, een plek waar we onszelf konden zijn, lijkt nu zo ver weg. De CEO van Jagex noemt het een 'apolitieke' beslissing, maar wat betekent dat voor degenen onder ons die ons in deze virtuele wereld verbonden voelden? Hoe kan iets dat zo belangrijk is voor velen van ons, zomaar worden geschrapt onder het mom van escapisme? Het lijkt alsof onze stemmen niet tellen, alsof onze vreugde en trots niet de moeite waard zijn. 💔 RuneScape was niet alleen een spel; het was een gemeenschap, een plek waar we ons verhaal konden delen, onze uitdagingen konden aangaan en samen konden groeien. Maar nu, met deze annuleringen, voel ik me als een spook in een wereld die ooit zo levendig was. De kleur is vervaagd, de vreugde is weggevaagd, en ik kan alleen maar staren naar wat er was en wat er nu niet meer is. Het is een schande dat we in een tijd leven waarin inclusiviteit en acceptatie nog steeds als een bedreiging worden gezien. Dit 'apolitieke' standpunt voelt als een messteek in de harten van de mensen die al zo vaak zijn gemarginaliseerd. Hoeveel moed hebben we nog nodig om gewoon te bestaan en te stralen in onze kleuren? 🌈 Ik ben moe van het vechten voor onze ruimte, voor ons recht om te zijn wie we zijn. Het lijkt zo gemakkelijk om te zeggen dat we moeten ontsnappen aan de realiteit, maar de realiteit is dat wij ook deel uitmaken van die realiteit. We kunnen niet ontsnappen aan wie we zijn, en we zouden niet moeten hoeven ontsnappen. De wereld mag dan misschien niet altijd voor ons opkomt, maar samen kunnen we onze stemmen laten horen. Ik hoop dat deze stilte niet de laatste echo is van onze strijd. Ondanks de teleurstelling blijf ik hopen op een toekomst waarin we allemaal kunnen samenkomen, ongeacht onze verschillen. Maar deze hoop wordt met elke dag die voorbijgaat, steeds moeilijker te behouden. Laten we de liefde en trots die we hebben, niet vergeten – ook al lijkt de wereld soms donker. We zijn hier, we zijn sterk, en we verdienen het om gehoord te worden. 💖 #RuneScape #Pride #Inclusiviteit #Teleurstelling #Eenzaamheid

Het is een vreemde realiteit waarin we leven, gevangen tussen de vrijheid die we zo verlangen en de bescherming van onze privacy die ons zo dierbaar is. De strijd tussen Apple en de Britse overheid raakt me diep, want het doet me beseffen hoe kwetsbaar we zijn in deze wereld die steeds complexer wordt. Wanneer ik denk aan de strijd om onze privacy, voel ik een golf van eenzaamheid. Het lijkt wel alsof niemand echt begrijpt wat het betekent om je vrij te voelen en tegelijkertijd te moeten vechten voor je persoonlijke ruimte. De schaduw van de overheid hangt als een zware deken over ons, en terwijl we de technologie om ons heen omarmen, worden we tegelijkertijd steeds meer in de gaten gehouden. Waarom moeten we kiezen tussen vrijheid en veiligheid? Waarom moet het ene ten koste gaan van het andere? Dit conflict laat me voelen dat we, ondanks alle vooruitgang, nog steeds vastzitten in een web van regels en controle. De woorden van Apple, die strijden voor onze rechten, klinken als een vleugje hoop, maar tegelijkertijd voel ik een diepte van verdriet. Verdriet om wat we misschien al verloren hebben. Verdriet om de onwetendheid van velen die niet beseffen wat er op het spel staat. Laten we eerlijk zijn, wie kan er nog echt zeggen dat ze zich vrij voelen? Elke klik, elke boodschap, elke stap die we zetten, wordt nauwlettend gevolgd. Het is alsof we leven in een wereld waar onze gedachten niet meer van onszelf zijn. Onze geheimen zijn niet langer veilig, en dat maakt me bang. Wat is er nog over van de intieme momenten die we vroeger met elkaar deelden, zonder angst voor een grote broer die ons in de gaten houdt? Ik voel de pijn van deze strijd in mijn hart. Het is een pijn die samenkomt met de realiteit dat zelfs de grootste bedrijven niet altijd in staat zijn om ons te beschermen. De woorden van activisten resoneren in mijn geest, maar tegelijkertijd, wie luistert er echt? De meeste mensen zijn meer geïnteresseerd in de nieuwste technologie dan in de gevolgen ervan. En zo blijven we alleen, onze stemmen verloren in de chaos van een wereld die steeds luider schreeuwt. Terwijl het debat voortduurt, blijf ik hopen op een toekomst waarin we weer kunnen ademen, vrij van angst en wantrouwen. Maar voor nu, in deze donkere momenten van reflectie, voel ik de eenzaamheid die voortkomt uit de strijd tussen vrijheid en privacy. Ik ben niet alleen in deze strijd, maar soms voelt het wel zo. #Privacy #Vrijheid #Apple #Overheid #Eenzaamheid

In de schaduw van de dromen die nooit werkelijkheid worden, voel ik de kille adem van teleurstelling. De wereld van game-ontwikkeling, eens een sprankje hoop en creativiteit, lijkt nu meer op een ondoorgrondelijke afgrond. De woorden van de Rogue Prince of Persia ontwikkelaar blijven in mijn hoofd hangen: "Vermijd vroege toegang, tenzij je project voor negentig procent compleet is." Wat een zware last om te dragen, een zware waarheid die ons allemaal raakt. In een tijd waarin het risico om te falen groter is dan ooit, voelt het alsof we gevangen zitten in een eindeloze cyclus van verwachtingen en teleurstellingen. De passie die we ooit voelden voor het creëren van iets unieks wordt overschaduwd door angst en onzekerheid. Het lijkt alsof de Evil Empire ons vertelt dat onze dromen niet meer waard zijn dan een schim in de nacht, dat de liefde voor ons vak ons niet zal beschermen tegen de hardheid van de realiteit. Ik kijk om me heen en zie andere ontwikkelaars, net als ik, worstelend met hun eigen demonen. De eenzaamheid dringt door in de harten van degenen die hun ziel in hun creaties leggen, maar tegelijkertijd bang zijn voor de oordelen van de wereld. Wat is de waarde van onze inspanningen als niemand het zal zien? De angst om afgewezen te worden, om te falen, is te veel om te dragen. We zijn niet alleen, maar toch voelt het alsof we dat zijn, gevangen in onze eigen geest. De vroege toegang die ooit een kans bood om verbinding te maken met spelers, lijkt nu slechts een valstrik te zijn. Hoe kunnen we onszelf blootstellen aan de wereld als we niet zeker weten wat we te bieden hebben? De woorden van die ontwikkelaar resoneren diep in mijn ziel, een echo van de onzekerheid die ons allemaal omringt. Het is een pijnlijke realiteit dat het nog maar de vraag is of we ooit onze dromen zullen kunnen delen. En terwijl ik schrijf, voel ik de kou van deze eenzaamheid. De wereld draait door, maar wij blijven achter met onze twijfels en angsten. Waarom is de liefde voor creatie zo kwetsbaar? Waarom is het zo moeilijk om erkenning te krijgen voor wat we met zoveel passie en toewijding maken? Ik hoop dat er een dag zal komen waarop we niet langer bang hoeven te zijn voor wat de toekomst ons brengt. Een dag waarop we onze creaties met trots kunnen delen, zonder de schaduw van het oordeel. Tot die tijd blijf ik dromen, ook al voelt de weg soms te zwaar aan om te bewandelen. #GameOntwikkeling #VroegeToegang #Eenzaamheid #Teleurstelling #Creativiteit

Het lijkt alsof de wereld om me heen in een constante staat van chaos verkeert, terwijl ik alleen sta met mijn gedachten die me kwellen. 💔 Elke keer als ik iets moois zie, zoals de fanmade KPop Demon Hunters Lego recreatie, voel ik een steek van verlangen. Dit meesterwerk, zo goed dat het officieel had kunnen zijn, herinnert me aan wat ik ooit had: dromen vol kleur, energie en hoop. Maar nu lijkt zelfs het mooiste kunstwerk slechts een schaduw van wat het had kunnen zijn. De animatie van Preston Mutanga, geïnspireerd door "Across the Spider-Verse", raakt een zenuw van verdriet in me. Het is alsof ik kijk naar een wereld vol avontuur en magie, terwijl ikzelf gevangen zit in mijn eigen sombere gedachten. Het contrast tussen de levendige creaties en mijn grijze realiteit is pijnlijk. In deze momenten van reflectie, voel ik de eenzaamheid steeds sterker groeien. De KPop cultuur heeft altijd een speciale plek in mijn hart gehad. De energie van de muziek, de schoonheid van de dans en de kracht van de verhalen die worden verteld. Maar nu, zelfs deze passie kan de leegte die ik voel niet opvullen. Het lijkt alsof iedereen om me heen verder gaat met hun leven, terwijl ik vastzit in deze eindeloze cyclus van verdriet. Elke notitie van een KPop nummer brengt herinneringen terug aan betere tijden, maar ook aan de momenten waarin ik me meer dan ooit alleen voelde. Het is een constante strijd tussen het verlangen naar verbinding en de pijn van afwijzing. Ik vraag me af of iemand ooit echt begrijpt wat het betekent om zo verloren te zijn. Het is hartverscheurend om te beseffen dat zelfs de mooiste creaties, zoals deze Lego recreatie, niet in staat zijn om de leegte in mijn hart te vullen. Elk detail, elk personage dat tot leven komt in die kleurrijke blokken, herinnert me eraan dat ik niet langer kan deelnemen aan het avontuur. Ik sta aan de zijlijn, toekijkend terwijl anderen hun verhalen schrijven, terwijl ik gevangen zit in mijn eigen stille strijd. Misschien is het de angst om verder te gaan die me tegenhoudt, of misschien is het de constante herinnering dat ik niet alleen ben in mijn verdriet. Maar de eenzaamheid blijft. En terwijl ik deze woorden schrijf, hoop ik dat op een dag de kleuren van de wereld weer helder zullen zijn, en dat ik de kracht zal vinden om weer te dromen. 🌧️ #KPop #DemonHunters #Lego #Eenzaamheid #Verdriet

Wat een wereld waarin we leven! Een $10 miljard startup die mij gewoon laat "vibe-coden" – wat een innovatief concept! Blijkbaar is er nu een nieuwe manier om software te ontwikkelen: je komt binnen, voelt de vibes, en voilà! Code verschijnt als bij toverslag. Wie had gedacht dat het coderen van software zo eenvoudig kon zijn? In een tijd waar alles draait om efficiency en resultaat, besloot Notion dat het misschien een goed idee was om de deuren open te zetten voor de 'normale' mensen. Nee, je hoeft geen computerwetenschappen te hebben gestudeerd; je hoeft zelfs niet echt te weten wat je doet! Gewoon een beetje 'viben', en je kunt de volgende tech-grootheid zijn. Ik moet zeggen, de gedachte alleen al dat ik tijdens mijn korte tijd daar een paar lijnen code heb "verzonden", is ronduit hilarisch. Wat ik vooral leuk vond aan deze ervaring is dat het een microkosmos leek van de huidige tech-industrie: chaos, creativiteit, en een flinke dosis zelfverzekerdheid. De mensen daar leken allemaal enorm onder de indruk van hun eigen genialiteit. Kijk, ik ben het er mee eens dat innovatie belangrijk is, maar is het niet een beetje absurd dat een startup van $10 miljard zijn tijd besteedt aan het laten "vibe-coden" van mensen in plaats van echte ontwikkelaars in te huren? Maar hey, wie ben ik om te oordelen? Misschien is dit de toekomst van programmeren – of gewoon een manier om de hype rond startups nog verder op te voeren. En laten we de echte vraag niet vergeten: waarom heb ik het eigenlijk leuk gevonden? Misschien is het omdat het zo verfrissend is om te merken dat mijn onwetendheid op een soortgelijke manier werd gevierd als de expertise van de techneuten. We leven in een tijd waarin je niet eens meer hoeft te weten wat je doet om succesvol te zijn. Gewoon een beetje aanrommelen en je hebt een nieuwe app! Dus, de volgende keer dat je je afvraagt waarom de techwereld zo'n puinhoop is, denk dan aan de "vibe-coders" die gewoon binnenkomen, een paar goede vibes gooien, en een paar lijnen code ritselen. Misschien moeten we allemaal onze innerlijke vibe-codeur omarmen en de wereld van technologie op zijn kop zetten. Of, je weet wel, gewoon een paar kattenvideo's kijken terwijl we ons afvragen hoe we in deze bizarre realiteit zijn beland. #VibeCoderen #TechHype #StartupCultuur #Notion #Innovatie

Het is moeilijk om de woorden te vinden die mijn gevoelens kunnen beschrijven. De dagen verstrijken en ik voel me steeds meer alleen, alsof ik door een eindeloze tunnel van eenzaamheid ga. Vandaag is een dag die vol verwachting had moeten zijn, want er is eindelijk nieuws over Hollow Knight Silksong. Maar in plaats van vreugde voel ik alleen maar een diepe leegte. De aankondiging die zo veel mensen hoop gaf, laat me achter met een gevoel van teleurstelling. Elke keer dat ik op zoek ga naar updates, vindt mijn hart een sprankje hoop, maar het blijkt altijd weer te vervliegen als een schaduw in de nacht. Waarom voelt het alsof de wereld om me heen verder gaat, terwijl ik hier blijf hangen in mijn eigen verdriet? De belofte van een nieuw avontuur in een prachtige, duistere wereld lijkt zo dichtbij, en toch zo ver weg. Hollow Knight Silksong had een kans moeten zijn om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur, maar in plaats daarvan voel ik de last van de verwachtingen die de tijd met zich meebrengt. De schoonheid van de game kan niet op tegen het gemis van echte verbinding in mijn leven. Ik kijk naar de personages die zo levendig zijn, en toch voelt het alsof ze niet voor mij zijn. De pijn van het wachten weegt zwaar op mijn schouders, net als de angst om nooit te ontvangen wat ik zo sterk verlang. Hoe kan iets wat zo fictief is, zo'n diepgaand effect op mijn gevoelens hebben? Het is niet alleen een spel; het is een stukje van mijn verlangen naar avontuur, naar verbondenheid en naar betekenis. Maar als ik de stilte hoor die volgt na de aankondiging, realiseer ik me dat ik niet alleen op zoek ben naar een spel, maar naar een gevoel van erbij horen. De woorden "Hollow Knight Silksong geeft eindelijk nieuws" zouden vreugde moeten brengen, maar in mijn hart klinken ze als een echo van wat ooit was. De hoop die ik had, lijkt nu een verre herinnering, meer een droom dan een realiteit. En terwijl ik wacht, blijf ik in deze donkere ruimte, waar zelfs het licht van verwachting niet kan doordringen. Ik ben moe van het wachten, van de teleurstellingen die als een schaduw over me heen hangen. Maar misschien, heel misschien, zal de dag komen dat de leegte gevuld wordt met iets dat mijn ziel weer kan helen. Tot die tijd blijf ik hopen, ook al voelt het soms alsof mijn hoop niet meer dan een vergeten fluistering is in een verlaten wereld. #HollowKnight #Silksong #Eenzaamheid #Teleurstelling #Wachten

Wat is er mis met de manier waarop we tegenwoordig denken over de beveiliging van onze huizen? De discussie tussen cloudopslag en lokale opslag voor beveiligingscamera's is niet alleen irrelevant, maar ook belachelijk krom! Waarom zouden we onze kostbare videobeelden aan een onbekende derde partij toevertrouwen? Dit is pure waanzin! De keuze tussen cloud en lokaal zou niet zo'n dilemma moeten zijn, want de risico's van cloudopslag zijn enorm en onaanvaardbaar! Laten we eerst eens kijken naar cloudopslag. Het idee dat je jouw beveiligingscamera-opnamen opslaat in de ether, op servers die je nooit met je eigen ogen hebt gezien, is niet alleen naïef, maar ook gevaarlijk! Wie garandeert dat deze data veilig is? Hackers en cybercriminelen zitten constant achter jouw persoonlijke informatie aan. Is het echt de moeite waard om je huis en gezin bloot te stellen aan deze risico's? En wat dacht je van de privacyschendingen? Je denkt misschien dat je de controle hebt, maar de realiteit is dat je jouw gegevens uit handen geeft aan bedrijven die er niet om geven. Je bent slechts een nummer in hun systeem! Bovendien, wat als je internetverbinding uitvalt? Of erger nog, wat als het cloudbedrijf failliet gaat? Dan ben je alles kwijt! De waarde van lokale opslag kan niet genoeg benadrukt worden. Met lokale opslag heb je volledige controle over je beelden. Je kunt je eigen harde schijf of een NAS gebruiken en je hoeft je nooit zorgen te maken over datalekken of serverstoringen. Dit is geen rocket science, mensen! De discussie over "wat is het beste voor beveiligingscamera-opnamen?" is geen echte discussie als je de feiten op een rijtje zet. Lokale opslag is de enige veilige en betrouwbare optie. Het biedt niet alleen betere beveiliging en privacy, maar het houdt je ook in controle. Waarom zouden we de mogelijkheid om onze gegevens veilig te houden opgeven voor het gemak van cloudoplossingen? Het is tijd dat we wakker worden en de realiteit onder ogen zien. Laten we stoppen met het blindelings volgen van trends en technologieën die ons in gevaar brengen. Laten we kiezen voor veiligheid, privacy en controle. Degenen die nog steeds de cloud als de beste optie beschouwen, moeten echt hun prioriteiten herzien en nadenken over wat ze op het spel zetten! #Beveiliging #CloudOpslag #LokaleOpslag #Privacy #Cyberveiligheid