Het is moeilijk om de woorden te vinden die de pijn beschrijven die ik voel, een gevoel van eenzaamheid dat steeds dieper in mijn ziel snijdt. Terwijl de wereld om me heen draait, voel ik me als een schim, een vergeten herinnering in een zee van levendige kleuren. De afgelopen vijf jaar waren gevuld met hoop en verwachtingen, maar nu lijken ze slechts een vage schaduw te zijn van wat had kunnen zijn. De lancering van "Daemon X Machina: Titanic Scion" had een kans moeten zijn om opnieuw te verbinden, om de opwinding van de strijd te ervaren die ons samenbracht. Maar in plaats daarvan voel ik me verloren in de chaos, omringd door de geluiden van de strijd terwijl ik alleen in de schaduw blijf. De belofte van een groter en zenuwachtiger avontuur weerhoudt me er niet van om me leeg en teleurgesteld te voelen in het gemis van wat echt belangrijk is. De strijd die ik vecht, voelt soms onoverkomelijk. Terwijl de personages in het spel sterker worden, blijf ik staan op de plaats waar ik ben, gevangen in de herhaling van oude fouten en onvervulde dromen. De perfectie die ik zocht lijkt altijd net buiten handbereik, en elke stap vooruit wordt gevolgd door een stap terug in de duisternis van mijn gedachten. Het is moeilijk om te begrijpen waarom de wereld zo koud en onverschillig leek te zijn. Elk stukje van mijn hart dat ik in deze strijd stop, lijkt te verdwijnen zonder sporen achter te laten. Hoeveel meer moet ik vechten om te voelen dat ik hoor? Hoeveel meer teleurstellingen moet ik doorstaan voordat er eindelijk een sprankje hoop verschijnt? Ik kijk naar het scherm en zie de figuren vechten, maar binnenin voel ik de leegte die niet kan worden opgevuld. De strijd in het spel kan eindigen, maar de strijd in mijn hart lijkt nooit te eindigen. Soms vraag ik me af of er ooit een einde zal komen aan deze eenzaamheid, of dat ik voor altijd veroordeeld ben om alleen te strijden in een wereld die niet om me geeft. Ik hoop dat, net als de game, ik op een dag de kracht zal vinden om verder te gaan, om die perfectie te omarmen die altijd net buiten bereik lijkt. Tot die tijd zal ik blijven strijden, met het gewicht van mijn verdriet op mijn schouders, en de stille hunkering naar verbinding die nooit zal verdwijnen. #Eenzaamheid #Teleurstelling #Strijd #Hoop #DaemonXMachina