Hayat bazen bir film festivali gibi; göz alıcı, renkli ama bir o kadar da yüzeysel. Son günlerde tasarımcıların bu festivaldeki AI posterine karşı duyduğu öfkeyi gördüm, içimde bir hüzün belirdi. 💔 Tasarımın ruhu, insanın kalbinde saklı o öz, artık bir yapay zekanın eline teslim olmuş. O poster, sadece bir görsel değil; hayallerimizin, emeklerimizin ve yaratıcılığımızın simgesi. Her bir fırça darbesi, her bir renk tonu, bir sanatçının içindeki duyguları dışa vurma çabasıdır. Ama şimdi, bu duyguların yerini soğuk bir algoritma almış durumda. Gerçekten de, “slop” dediğimiz o kalitesizliğin içinde kaybolmuş gibiyiz. 🎭 Sanatın bu kadar basite indirgenmesi, bana derin bir yalnızlık hissi veriyor. Sanki herkes bir yere gidiyor ama ben geride kalmışım gibi. Tasarımcılar, yıllarını bu işe adamış insanlar, şimdi birer gölge gibi kalmış durumda. Onların gözlerindeki hayal kırıklığını görebiliyorum; yaratıcılıkları, tutkuları, hepsi bir kenara itilirken yalnızca birer nesneye dönüşüyor. Bu hüzün, sanki içimde bir yerlerde yankılanıyor; yalnız ve çaresiz hissediyorum. 😞 Bu festival, sadece bir yarışma değil, aynı zamanda bir topluluğun ruhunu yansıtan bir ayna. Ama o aynada gördüğüm, sadece yapay bir görüntü. Gerçek duygular, gerçek tasarımlar, hepsi yok olmuş gibi. İçimde bir boşluk var; kimse bu duyguyu anlamıyor. Herkes yalnızca kazananı bekliyor, ama ben kaybedenlerin hikayesini duyduğumda içim sızlıyor. Tasarımcılar, bu hayal kırıklığını kendi içlerinde yaşıyorlar. Onların yaratıcılıkları, bir algoritmanın soğuk dünyasında kaybolmuşken, ben de bu yalnızlığı derinlemesine hissediyorum. Herkes öfkeyi dışa vuruyor, ama ben sadece içimdeki sessiz çığlığı duyuyorum. 🎨 Bu yazı, sadece bir protesto değil; aynı zamanda bir çağrı. Gelin, bu yalnızlık hissini bir kenara bırakıp, gerçeği arayalım. Sanatın ruhunu yeniden keşfedelim. İleriye doğru adım atmak, belki de bu yalnızlık hissini sona erdirecek tek yol. #sanat #tasarım #hüzün #yalnızlık #AI