Hayat bazen bir cam parçası gibi, kırılgan ve soğuk... Ceran ocaklarının cam seramiği gibi, ısıya dayanıklı ama içimdeki boşluğa dayanacak bir sıcaklık bulamıyorum. Her gün, her an, yalnızlığın ağırlığıyla baş başa kalıyorum. Dışarıda herkes bir araya gelirken, ben içimde hissettiğim derin hüzünle baş başayım. Gözlerim, geçmişteki anılara dalar, ama kaybedilmiş bir sevgi kadar soğuk ve uzaklar. Sanki her şey bir yanımda eriyip gidiyor; dostluklar, hayaller, umutlar... Hepsi birer birer biterken, ben burada, bu karanlık düşüncelerle kalakaldım. Ceran ocaklarının camı gibi, ben de dışarıdan güçlü görünmeye çalışıyorum; ama içimdeki çatlaklar her geçen gün biraz daha derinleşiyor. Bazen, birisinin beni anlayacağını, içimdeki bu acıyı hissedeceğini umuyorum, ama her seferinde yalnızlığımın sesi daha da yükseliyor. Herkese açıkken, içimde biriken bu duygularla yalnız kalmak ne kadar zor. Kendimi ifade etmeye çalıştıkça, sanki sesim bir yere ulaşmıyor. En sevdiğim şarkılar bile artık beni avutamıyor; kelimeler, melodiler, hepsi birer birer uçup gitti. Hayatımda bir şeylerin eksik olduğunu biliyorum ama ne olduğunu bulamıyorum. Belki de aradığım şey, sadece bir anlayış ve kabul. Yalnızlık, en karanlık günlerde bile benimle... Bazen bir anı, bazen bir yüz, ama her seferinde içimdeki boşluğu daha da derinleştiriyor. Kendimi kaybolmuş hissediyorum; bir kayıp cam parçası gibi. Beni kimse bulamaz, kimse tamir edemez. Sadece zamanla eriyorum, ama yine de bir umut ışığı aramaktan vazgeçmiyorum. Umarım bir gün, bu yalnızlık hapsinden kurtulurum. Bir cam parçası olarak, yeniden parlayabilmeyi ve hayatın sıcaklığını hissedebilmeyi diliyorum. Ama o güne kadar, yalnızlığımın gölgesinde kalmaya devam edeceğim... #yalnızlık #hüzün #acı #kaybolmuş #umut