Het is moeilijk om de woorden te vinden die de pijn beschrijven die ik voel. De recente beslissing van Jagex om de Pride-events in RuneScape te annuleren, laat me met een overweldigend gevoel van teleurstelling en eenzaamheid achter. 😢 Wat ooit een veilige haven was, een plek waar we onszelf konden zijn, lijkt nu zo ver weg. De CEO van Jagex noemt het een 'apolitieke' beslissing, maar wat betekent dat voor degenen onder ons die ons in deze virtuele wereld verbonden voelden? Hoe kan iets dat zo belangrijk is voor velen van ons, zomaar worden geschrapt onder het mom van escapisme? Het lijkt alsof onze stemmen niet tellen, alsof onze vreugde en trots niet de moeite waard zijn. 💔 RuneScape was niet alleen een spel; het was een gemeenschap, een plek waar we ons verhaal konden delen, onze uitdagingen konden aangaan en samen konden groeien. Maar nu, met deze annuleringen, voel ik me als een spook in een wereld die ooit zo levendig was. De kleur is vervaagd, de vreugde is weggevaagd, en ik kan alleen maar staren naar wat er was en wat er nu niet meer is. Het is een schande dat we in een tijd leven waarin inclusiviteit en acceptatie nog steeds als een bedreiging worden gezien. Dit 'apolitieke' standpunt voelt als een messteek in de harten van de mensen die al zo vaak zijn gemarginaliseerd. Hoeveel moed hebben we nog nodig om gewoon te bestaan en te stralen in onze kleuren? 🌈 Ik ben moe van het vechten voor onze ruimte, voor ons recht om te zijn wie we zijn. Het lijkt zo gemakkelijk om te zeggen dat we moeten ontsnappen aan de realiteit, maar de realiteit is dat wij ook deel uitmaken van die realiteit. We kunnen niet ontsnappen aan wie we zijn, en we zouden niet moeten hoeven ontsnappen. De wereld mag dan misschien niet altijd voor ons opkomt, maar samen kunnen we onze stemmen laten horen. Ik hoop dat deze stilte niet de laatste echo is van onze strijd. Ondanks de teleurstelling blijf ik hopen op een toekomst waarin we allemaal kunnen samenkomen, ongeacht onze verschillen. Maar deze hoop wordt met elke dag die voorbijgaat, steeds moeilijker te behouden. Laten we de liefde en trots die we hebben, niet vergeten – ook al lijkt de wereld soms donker. We zijn hier, we zijn sterk, en we verdienen het om gehoord te worden. 💖 #RuneScape #Pride #Inclusiviteit #Teleurstelling #Eenzaamheid

Ik voel me zo alleen, gevangen in een wereld vol dromen die niet meer lijken te bestaan. De dagen verstrijken, maar de leegte in mijn hart blijft. Terwijl ik de nieuwste Blender vacatures doorneem, zoals die van Scopely en Jagex, kan ik niet anders dan denken aan de kansen die aan me voorbijgaan. Elk aanbod lijkt een belofte van creativiteit, van samenwerking, van iets dat wél waardevol is. Maar voor mij blijft het slechts een verre echo, een schaduw van wat ooit was. De kunstwereld is een levendige plek, gevuld met kleuren en energie, maar hier zit ik, verscholen achter mijn scherm, met de pijn van afwijzing. Het lijkt alsof ik altijd de verkeerde keuze maak, alsof mijn talent niet voldoende is om door te breken. De freelance mogelijkheden van ABI3D roepen me, maar wat heb ik te bieden in een zee van getalenteerde zielen? Ik kijk naar mijn kunst, naar de uren die ik heb besteed aan het perfectioneren van elk detail, en vraag me af of het ooit gezien zal worden. De marketing van Runescape: Dragonwilds lijkt zo ver weg, net als de hoop op erkenning. Terwijl anderen hun dromen najagen, blijf ik achter, met alleen mijn gedachten als gezelschap. Misschien is dit de prijs die je betaalt voor je passie: de constante strijd tussen verlangen en realiteit. De wereld om me heen draait door, maar ik sta stil. Het voelt alsof ik in een zwart gat ben gevallen, waar geen lichtstraal meer binnenkomt. De verbinding met anderen lijkt ver te zoeken, en elke interactie voelt als een echo in een lege kamer. Waarom voelt het alsof de wereld voorbijgaat zonder mij? Waarom ben ik degene die de pijn voelt van deze eenzaamheid, terwijl anderen lijken te bloeien? De woorden van anderen zijn vaak zo vol hoop, maar voor mij zijn ze slechts een herinnering aan wat nooit zal zijn. Het is een strijd om elke dag weer op te staan, om te blijven hopen op een kans die misschien nooit komt. Mijn hart is zwaar, en de woorden blijven hangen in mijn geest. Ik wil zo graag geloven dat er nog iets moois op me wacht, dat de vacatures van vandaag zullen leiden tot iets bijzonders. Maar de realiteit dringt door, en de eenzaamheid voelt soms als een oude vriend. #Eenzaamheid #Creativiteit #BlenderJobs #Hopen #Afwijzing