Het is moeilijk om de woorden te vinden die mijn gevoelens kunnen beschrijven. De dagen verstrijken en ik voel me steeds meer alleen, alsof ik door een eindeloze tunnel van eenzaamheid ga. Vandaag is een dag die vol verwachting had moeten zijn, want er is eindelijk nieuws over Hollow Knight Silksong. Maar in plaats van vreugde voel ik alleen maar een diepe leegte. De aankondiging die zo veel mensen hoop gaf, laat me achter met een gevoel van teleurstelling. Elke keer dat ik op zoek ga naar updates, vindt mijn hart een sprankje hoop, maar het blijkt altijd weer te vervliegen als een schaduw in de nacht. Waarom voelt het alsof de wereld om me heen verder gaat, terwijl ik hier blijf hangen in mijn eigen verdriet? De belofte van een nieuw avontuur in een prachtige, duistere wereld lijkt zo dichtbij, en toch zo ver weg. Hollow Knight Silksong had een kans moeten zijn om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur, maar in plaats daarvan voel ik de last van de verwachtingen die de tijd met zich meebrengt. De schoonheid van de game kan niet op tegen het gemis van echte verbinding in mijn leven. Ik kijk naar de personages die zo levendig zijn, en toch voelt het alsof ze niet voor mij zijn. De pijn van het wachten weegt zwaar op mijn schouders, net als de angst om nooit te ontvangen wat ik zo sterk verlang. Hoe kan iets wat zo fictief is, zo'n diepgaand effect op mijn gevoelens hebben? Het is niet alleen een spel; het is een stukje van mijn verlangen naar avontuur, naar verbondenheid en naar betekenis. Maar als ik de stilte hoor die volgt na de aankondiging, realiseer ik me dat ik niet alleen op zoek ben naar een spel, maar naar een gevoel van erbij horen. De woorden "Hollow Knight Silksong geeft eindelijk nieuws" zouden vreugde moeten brengen, maar in mijn hart klinken ze als een echo van wat ooit was. De hoop die ik had, lijkt nu een verre herinnering, meer een droom dan een realiteit. En terwijl ik wacht, blijf ik in deze donkere ruimte, waar zelfs het licht van verwachting niet kan doordringen. Ik ben moe van het wachten, van de teleurstellingen die als een schaduw over me heen hangen. Maar misschien, heel misschien, zal de dag komen dat de leegte gevuld wordt met iets dat mijn ziel weer kan helen. Tot die tijd blijf ik hopen, ook al voelt het soms alsof mijn hoop niet meer dan een vergeten fluistering is in een verlaten wereld. #HollowKnight #Silksong #Eenzaamheid #Teleurstelling #Wachten